Najbliższe okolice Zduńskiej Woli

 

CZECHY - wieś 3 km na zachód - wymieniona w dokumentach historycznych w 1406 roku , graniczy ze Zduńską Wolą, w skład której została częściowo włączona. Znajduje się tu oddział Przedsiębiorstwa Obrotu Zwierzętami Hodowlanymi.

KALINOWA - wieś 15 km na południowy zachód, gmina Zapolice - dwór z początku XIX w. Klasycystyczny, murowany, parterowy, z mansardą, częściowo podpiwniczony, na planie prostokąta. Zachowały się w nim częściowo m. in. posadzki, okucia i stolarka.

KORCZEW - wieś 3 km na północ od Zduńskiej Woli - w 1827 roku było tu 14 domów i 124 mieszkańców, w końcu XIX w. - ok. 160 osób. W Korczewie znajduje się kościół parafialny pod wezwaniem świętej Katarzyny. Według tradycji parafia istniała tu już w XIII w. Istniejący obecnie drewniany kościół konstrukcji zrębowej, oszalowany zbudowany został w 1729 r. Przez księdza Grzegorza Ptaszkowskiego.
W 1875 r. świątynię restaurowano, a w 1930 r. rozbudowano. Zachowane tabernakulum pochodzi z poł. XVII STULECIA. W Latach 1945-1947 odnowiono świątynię, później pokryto ją blachą. 700 metrów od kościoła znajduje się cmentarz. Korczew był pierwszą parafia dla Zduńskiej Woli. W przydrożnej kapliczce w Tymienicach znajduje się zabytkowa figura św. Jana Nepomucena pochodząca z XVII w.

KROBANÓW - wieś 4 km na wschód przy drodze do Łodzi - wzmiankowany w dokumentach historycznych w 1386 r.( "Crobanowo" , "Crobanow"). W XIX w. Znajdował się tu folwark, we wsi mieszkało 250 osób. Obecnie mieści się Szkoła Podstawowa im. Jana Henryka Dąbrowskiego (wzniesiona w latach 1966 - 1969) i cegielnia.

KROBANÓWEK - wieś na zachód od Krobanowa - wzmiankowany XV wieku w 1892 r. powstała tu cegielnia, która zatrudniała okolicznych mieszkańców. W 1936 r. cegielnia Włodzimierza Oczechowskiego dawała pracę 43 robotnikom, w ciągu roku produkowała 2,3 mln sztuk cegieł przeznaczonych głównie dla budujących się Karsznic. W 1973 r. Krobanówek włączono częściowo do Zduńskiej Woli. Dziś znajduje się tu Stacja Unasienniania Zwierząt.

MARZENIN - wieś przy drodze do Łasku do Widawy, gm. Sędziejowice - pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 1331 r., znajduje się tu klasycystyczny, murowany kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia M.B.,wzniasiony w 1820 r. W pobliżu znajduje się wieś Wola Marzenińska, już w 1418 r. wzmiankowana w dokumentach historycznych jako "Wola Marzańska".
Przetrwały tu do naszych czasów trzy obiekty zabytkowe: dwór murowany z poł. XIX w., drewniany budynek mieszkalny z poł. XIX w. I kapliczka, we wnętrzu której umieszczona jest rzeźba św. Jana Nepomucena z XVIII w.
Na lewym brzegu Grabi stoi młyn pochodzący z końca ubiegłego stulecia. W pobliskim lesie w 12 IX 1941 r. hitlerowcy rozstrzelali 9 nieznanych Polaków, więźniów przywiezionych z Łodzi. Na mogile usypano kopiec i ustawiono krzyż z tablicą ku czci ofiar.

OKUP - wieś 7 km na wschód przy drodze z Łodzi do Zduńskiej Woli - do końca XIX w. We wsiach Okup Mały Okup Wielki Okup Fabryczny znaczna część mieszkańców zajmowała się chałupniczo tkactwem. Przed I wojną światową w Okupie Małym rozpoczęto budowę tkalni.
Na skutek działań wojennych zakład uruchomiono kilka lat później. W latach trzydziestych wielokrotnie go rozbudowywano. Przed wybuchem wojny 100-200 robotników pracujących na dwie zmiany produkowało tkaniny wełniane i bawełniane.
Obecnie znajduje się tu oddział zduńskowolskiego" Zwoltexu". Na prawym brzegu Grabi, na płd. Od Okupa Fabrycznego stał niegdyś młyn zbożowy (czynny do 1955 r.).

PAPROTNIA - wies 3 km na południe od Zduńskiej Woli, blisko wsi Paprockie Holendry - w 1827 r. mieszkało tu ok. 80 osób, w końcu XIX w. - prawie dwukrotnie więcej. Wokół pałacu znajduje się zniszczony park , nad stawem rosną topole - pomnik przyrody.
Na zach. krańcu wsi stoi wiatrak koźlak wybudowany w 1 poł. XIX w. kilkakrotnie modernizowany. W 1962 r. wytwarzał wyłącznie śrutę dla inwentarza, choć jedno śmigło było uszkodzone. Na skutek braku konserwacji grozi zawaleniem.

PSTROKONIE - wieś 10 km na południe od miasta, nad Wartą, gm. Zapolice - pierwsza wzmianka historyczna o tej miejscowości pochodzi z 1311 r. Władysław Łokietek nadał wieś "Pstrekonie" Wacławowi zw. Liszowicz. W 1885r. mieszkało tu ponad 450 osób, znajdował się tu folwark i dwór.
Do naszych czasów przetrwał XIX wieczny dwór i rzeźba św. Wawrzyńca z początku ubiegłego stulecia znajdująca się w przydrożnej barokowej kapliczce. Przy wjeździe do zdewastowanego parku stoją dwa okazałe dęby.

REMBIESZÓW - wieś 10 km na południe od miasta, na lewym brzegu lewej odnogi Widawki - w odległości ok. 1200m. od drogi Widawa - Pstrokonie w końcu XIX w. wzniesiono młyn.
Według tradycji w tym miejscu już przed wiekami znajdował się podobny obiekt. Na początku XIX w. wzniesiono w Rembieszowie murowana kaplicę dworską, w której znajdują się osiemnastowieczne rzeźby i obrazy.

SĘDZIEJOWICE - wieś przy trasie Łask-Widawa, siedziba władz gminy - wymienione w bulli gnieźnieńskiej z 1136r. ( Zandeivici ). Znajduje się tu kościół parafialny pw. świętych Marii Magdaleny i Klemensa wzniesiony w 1779r. z fundacji Antoniego Ostrowskiego, drewniany , o konstrukcji zrębowej. Wewnątrz znajdują się ołtarze wczesnobarokowe, liczne obrazy z XVII- XVIII w., oraz organy z pocz. XVII w.. Kościół stoi w otoczeniu starych lip - pomników przyrody.
Z pierwszej połowy XIX w. pochodzi parterowy , murowany dwór klasycystyczny. Wzniesiono go na planie prostokąta , układ wnętrza dwutaktowy. Niegbyś dwór pokryty był dachówką, po remoncie wykonanym w 1978r. zastąpiono ją blacha ocynkowaną. Obecni znajdują się tu pomieszczenia biurowe i mieszkania pracowników Zespołu Szkół Rolniczych.
W końcu sierpnia 1863r. w Sędziejowicach doszło do zwycięskiej bitwy oddziałów powstańczych dowodzonych przez E. Taczanowskiego i J. Oxińskiego z wojskiem kozackim. Wydarzenie to upamiętnia pomnik wzniesiony na miejscowym cmentarzu.
Współczesne Sędziejowice są dużą i bogatą wsią. Oprócz ośrodka zdrowia , apteki , lecznicy zwierząt , Technikum Rolniczego , szkoły podstawowej , restauracji , znajduje się tu również Wiejski Dom Kultury i stacja benzynowa. Dogodne położeni wśród lasów i w pobliżu Grabi sprawia , iż wieś ma charakter letniskowy.

STROŃSKO - wieś na prawym wysokim zboczu doliny Warty - w dokumentach historycznych wzmiankowane w 1389r. ( Stronsco ). Nad wsią wznosi się Góra Strońska , gdzie znajduje się grodzisko określające pierwotne położenie osiedla.
Na wysokim zboczu doliny góruje jeden z najcenniejszych zabytków sztuki romańskiej - kościół parafialny pw. św. Urszuli , dawniej - Jedenastu Tysięcy Dziewic. Według Z. Świechowskiego powstał on na przełomie XII i XIII w., należy zatem do najstarszych na tym terenie zabytków budownictwa ceglanego. Jego wartość podnosi romański tympanon , płaskorzeźbiony , przedstawiający legendarnego bazyliszka.
Z okresu romańskiego pochodzi prezbiterium kościoła z przylegającą do niego od wschodu absydą oraz część nawy. Kościół był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany , stąd elementy architektoniczne niemal ze wszystkich epok. Świątynie rozbudowywano w 1458r. , 1726r., w 1926r. wzniesiono wieżę. Wyposażenie kościoła pochodzi z XVI - XIX w.
Uwagę turystów zwiedzających kościół w Strońsku wzbudzają zwykle tajemnicze napisy i niewielkie regularne wgłębienia znajdujące się w ścianie od strony kruchty bocznej. Prawdopodobni są to ślady niecenia ognia przy pomocy świdra opartego na cegle , choć według hipotez dołki te drążono za pokutę lub w celu otrzymania proszku ceglanego do celów leczniczych.
W Strońsku warto obejrzeć ponadto park z poł. XIX w. oraz ruiny fundamentów dawnego dworu. Znajduje się tu również murowana , parterowa oficyna dworska z pocz. XIX w. z piwnicami sklepionymi kolebkowo oraz murowana kapliczka z figurą św. Wawrzyńca z ok. 1730r. Na miejscowym cmentarzu stoi klasycystyczna kaplica (1821), w pobliżu w zbiorowej mogile spoczywa 283 żołnierzy polskich poległych w tym rejonie w pierwszych dniach września 1939r.
Obok cmentarza wznosi się obelisk ku czci żołnierzy Armii "Łódź". Przebiega tędy turystyczny szlak ( niebieski ) prowadzący śladami walk nad Wartą w 1939r.

SZADEK - miasteczko 11 km na północ od Zduńskiej Woli, siedziba władz gminnych - pierwsza wzmianka pochodzi z 1295r., prawdopodobnie już w końcu XI w. stał kościół o czym świadczy wezwanie św. Idziego. Pierwotne osiedle znajdowało się na wzgórzu , w okolicy obecnego cmentarza.
Dogodne położenie przy krzyżujących się szlakach przyczyniło się do rozwoju Szadku. W 1295r. Wladysław Łokietek nadał mu prawa miejskie. W 1331r. miasto zniszczyli Krzyżacy. W 2 poł. XIV w. Szadek stał się siedzibą powiatu , odbywały się w nim roki sądowe , następnie sejmiki województwa sieradzkiego. Do końca XVIII w. należał do dóbr królewskich.
W XVI w. Szadek stał się jednym z większych ośrodków sukiennictwa , jednocześnie rozwijało się piwowarstwo. W następnym stuleciu liczne epidemie , pożary i najazd szwedzki spowodowały jego upadek i degradację do miasteczka rolniczego.
W XIX w. Szadek stracił prawa miejskie i stał się osadą. Dopiero w 1919r. odzyskał prawa miejskie. Rolniczo - rzemieślniczy Szadek ma bogate tradycje niepodległościowe. W 1831r. powstał tu oddział strzelców pieszych , mieszkańcy wzięli udział w Powstaniu Styczniowym i patriotycznych manifestacjach w 1905r.
Obecnie w Szadku znajduje się przemysł rolno - spożywczy , dziewiarski i odzieżowy. Do najcenniejszych zabytków w tej miejscowości należy gotycki kościół parafialny , wzniesiony na miejscu pierwotnej świątyni drewnianej spalonej przez Krzyżaków w 1331r. Kościół był wielokrotnie remontowany i przebudowywany. We wnętrzu zachowały się fragmenty polichromii gotyckiej , być może wykonanej przez malarza Jana z Wrocławia w 1451r. oraz obrazy , rzeźby i meble pochodzące przeważnie z XVII i XVIII w.
Do cennych zabytków należy również gotycka metalowa chrzcielnica z XIV w. W pobliżu kościoła warto obejrzeć także gotycką dzwonnicę , z barokowa nadbudową. W wykazie zabytków znajduje się ponadto kościół cmentarny p.w. św. Idziego oraz kaplica cmentarna ( pocz. XIX w. ) drewniana , o konstrukcji zrębowej.

WIDAWA - wieś 23 km na południe, siedziba władz gminy - najstarsza wzmianka pochodzi z 1370r. i dotyczy m.in. Jakuba z Widawy , podkomorzego sieradzkiego. W XIII w. była tu komora celna , tędy przebiegał szlak handlowy. Krzyżowanie się tu ważnych szlaków handlowych na układ przestrzenny osady.
Prawa miejskie otrzymała Widawa w 1388r. Do połowy XV w. osiągnęła znaczny stopień rozwoju gospodarczego i przestrzennego. W 1459r. na wojnę miasto wystawiło 10 zbrojnych, co stawiało je w grupie średniej wielkości ośrodków w regionie. W 1460r. posiadała m.in. 2 młyny , jatki i łaźnię , 44 lata później znajdowało się tu m.in. 13 jatek , postrzygalnia , ok. 75 placów zabudowanych i 9 pustych.
Od połowy XV w. rozpoczął się rozwój sukiennictwa i kuśnierstwa. W XVI w. powstały w mieście wielkie magazyny przeznaczone do gromadzenia towarów (m.in. zboża ) sprzedawanych kupcom gdańskim. W poł. XVI w. podatek od rzemiosła płaciło 76 mieszczan.
W XV w. w Widawie powstała szkoła , zwana później Akademią Widawską ze względu na patronat sprawowany przez Akademię Krakowską i wysoki poziom nauczania. W tymże stuleciu z tego miasta 14 studentów kształciło się w Alma Mater. W XVI w. jeden z mieszkańców Widawy został profesorem , a następnie rektorem Akademii Krakowskiej.
W 1638r. w Widawie powstał klasztor bernardynów "na zakupionych ogrodach od mieszkańców", rok później odbyła się erekcja , a potem - już po wybudowaniu drewnianej świątyni przystąpiono do wznoszenia murowanego kościoła i klasztoru. W 1660r. zakończono budowę , jednakże po czterech latach wojska szwedzkie spaliły obydwie budowle. Odbudowę ich rozpoczęto dopiero w 1678r.
W XVIII w. miasto wielokrotnie płonęło. W początku dziewiętnastego stulecia było w Widawie 119 domów , w tym 12 murowanych i 944 mieszkańców. W 1870r. Widawa utraciła prawa miejskie. Podczas ostatniej wojny uległo zniszczeniu wiele kamieniczek , odnotowano także poważne straty w ludności.
Zarówno w dawnych w wiekach , jak i obecnie Widawa słynie z jarmarków. Przed słynne były tu targi końskie , na które przybywali kupcy ze Wschodu. Widawa posiada kilka zabytków , z których najciekawsze to kościół i dawny klasztor bernardynów , wzniesione z fundacji Wężyków Widawskich. Otacza je mur , którego fragment z bramą przylega do wschodniej części rynku. Wśród barokowego wyposażenia zwraca uwagę chrzcielnica z 1600r. ufundowana przez Walentego Widawczyka , wspomnianego rektora Akademii Krakowskiej.
W Widawie szczególnie w rynku zachowały się resztki starych kamieniczek m.in. z XVIII w. Warto obejrzeć znajdujące się tu także muzeum parafialne oraz podziemia świątyni stojącej w centrum osady.

WOJSŁAWICE - wieś 7 km na południe, gmina Zduńska Wola - pierwsza wzmianka o nich pochodzi z 1311r..( Woyslawice ). Na terenie Państwowego Technikum Rolniczego znajduje się zabytkowy dworek z 1 poł. XIX w. murowany , parterowy ,z mieszkalnym poddaszem ( klasycystyczny ), do 1975r. użytkowany jako internat. W 1976r. z inicjatywy B. Antoszczyk powstało Szkolne Muzeum Regionalne , w którym zgromadzono relikty dawnej wsi sieradzkiej , ludowe rzeźby , wycinanki. Na uwagę zasługuje także Izba Rzemiosł oraz powstający skansen budownictwa ludowego.

ZAPOLICE - wieś 12 km na południe od Zduńskiej Woli - pierwsza wzmianka pochodzi z 1386r. W 1827r. mieszkały tu 133 osoby. Przed I wojna światową 50 miejscowych tkaczy chałupników było związanych ze Zduńską Wolą.

ZIELEŃCICE - wieś nad Grabią , niedaleko Okupu - w 1552r. występowała jako " Zieleńczyce" , w końcu ubiegłego stulecia żyło tu ponad 100 mieszkańców. W okresie międzywojennym przebywał tu Jarosław Iwaszkiewicz ; słuchał wierszy recytowanych przez Światopełka Karpińskiego , mło9dego poetę pochodzącego z Łasku ( ur. 1909r., zm. 1940r. ). Do wydanego w 1961r. zbioru utworów Swiatopełka Karpińskiego pt. "Poezje i satyry" J. Iwaszkiewicz napisał wstęp wspominając spotkania w Zieleńcicach.

Gościmy

Odwiedza nas 43 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
344629