Ignacy August Boerner

Ignacy August Boerner (ur. 11 sierpnia 1875 w Zduńskiej Woli, zm. 12 kwietnia 1933 w Warszawie) – inżynier mechanik, pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, członek PPS, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego, minister poczt i telegrafów w kilku rządach II RP.

Był synem Edwarda Ignacego, proboszcza ewangelickiego w Zduńskiej Woli i Kaliszu oraz Marii z Rauhów. W 1895 ukończył Męskie Gimnazjum Klasyczne w Kaliszu, gdzie brał udział w działalności tajnych młodzieżowych kółek samokształceniowych. Następnie podjął studia na Politechnice w Darmstadt, które ukończył w 1902. W czasie studiów wstąpił do PPS.

W 1903 podjął pracę na stanowisku inżyniera i szefa oddziału mechanicznego w Zakładach Ostrowieckich. Tam objął kierownictwo lokalnego komitetu PPS, przekształconego następnie w Ostrowiecki Komitet Robotniczy (OKR). Boerner działał pod pseudonimem Emil. W 1905 organizował wystąpienia robotnicze w Ostrowcu Świętokrzyskim, których kulminacją było proklamowanie 27 grudnia 1905 Republiki Ostrowieckiej.

Władzę w Republice sprawował Komitet Rewolucyjny z Boernerem na czele. W późniejszym okresie nazywano go "prezydentem Republiki Ostrowieckiej". W połowie stycznia 1906, po wkroczeniu do miasta wojsk rosyjskich, przedostał się do Galicji, osiadł we Lwowie i włączył się w działalność Związku Walki Czynnej (ZWC).

W 1914 wstąpił do Legionów Polskich. 6 sierpnia wymaszerował z Krakowa w składzie 2 plutonu 1 Kompanii Kadrowej. Internowany w Benjaminowie. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej (komendantem Okręgu Radomskiego POW). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w Wojsku Polskim. Był między innymi oficerem Oddziału II Sztabu Generalnego i attaché wojskowym w Moskwie 1923-24 po powrocie z Moskwy zostaje przydzielony do 6 Pułku Saperów. Od 1 listopada 1924 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.

Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr II w Warszawie na stanowisko 2 referenta. Następnie objął dowództwo 5 pułku saperów w Krakowie i sprawował je do 1928, kiedy to został przeniesiony do Rezerwy Kadrowej Saperów z jednoczesnym wykonywaniem obowiązków w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Z dniem 31 marca 1929 zostaje przeniesiony w stan spoczynku.

W 1929 został ministrem poczt i telegrafów w rządzie Kazimierza Świtalskiego. Pozostawał nim do grudnia 1930 w kolejnych rządach: Kazimierza Bartla, Walerego Sławka i Józefa Piłsudskiego. Od 4 grudnia 1931 do 13 kwietnia 1932 był ponownie ministrem w drugim rządzie Sławka i w rządzie Prystora.

W III kadencji był posłem na Sejm i należał do klubu Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem.

Jego bratem był prawnik i działacz niepodległościowy Władysław Boerner, a kuzynem historyk Zygmunt Lorentz. Od jego nazwiska nosi nazwę rejon dzielnicy Bemowo w Warszawie – Boernerowo.

 

Awanse

  • major - ze starszeństwem od 1.4.1920[10]
  • podpułkownik- ze starszeństwem od 1.06.1919[11]
  • pułkownik - ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 4. lokatą w korpusie inżynierów i saperów[12]

Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Nr 4942
  • Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Niepodległości z Mieczami
  • Krzyż Walecznych – dwukrotnie
  • Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
  • Złoty Krzyż Zasługi

Gościmy

Odwiedza nas 66 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
338144