Kobusiewicz Tadeusz

Tadeusz Marian Kobusiewicz (ur. 1 kwietnia 1905 w Szadku w rodzinie Teofila, stolarza i Heleny z Jędrzejewskich, hafciarki, zm. 17 czerwca 1979 w Zduńskiej Woli) kapitan, wybitny profesor weterynarii Wojska Polskiego, profesor nadzwyczajny nauk weterynaryjnych, założyciel Zakładu Pryszczycy Państwowego Instytutu Weterynaryjnego. 

 

 

Tadeusz Marian Kobusiewicz urodził się 1 kwietnia 1905 r. o godzinie 6 po południu w Szadku, w domu nieopodal kościoła parafialnego, przy ul. Kościelnej 11. Był synem Teofila i Heleny z Jędrzejewskich. Chrzest w obrządku rzymskokatolickim przyjął 16 kwietnia 1905 r. w miejscowym kościele parafialnym pw. św. Jakuba Apostoła.

 


Dom przy ul. Kościelnej 11 w Szadku, w którym urodził się Tadeusz Marian Kobusiewicz.

 

Stopień doktora uzyskał w Warszawie w 1934 r., na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3 lokatą w korpusie oficerów weterynarii. W marcu 1939 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych w Warszawie na stanowisku kierownika laboratorium, następnie odbył staż w Wielkiej Brytanii w 1939 r., a w Instytucie Pasteura w Paryżu w 1945 r.

 


Ćwiczenia w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie, lipiec 1929. Stoją od lewej: plut. podch. Tadeusz
Kobusiewicz, kpt. Karol Korabiowski. Na zdjęciu widoczny biały ogier „Grunwald” - własność marsz. J. Piłsudskiego

Kpt. dr Tadeusz Kobusiewicz w
niemieckim Oflagu VII-A w Mumau

Oficerowie polscy w niemieckim Oflagu VII-A w Mumau. Trzeci
od lewej stoi kpt. dr Tadeusz Marian Kobusiewicz

 

Wziął udział w kampanii wrześniowej, a w 1940 w Kampania francuskiej, jako lekarz weterynarii I dywizjonu 1 Pomorskiego Pułku Artylerii Ciężkiej. W 1951 r. został kierownikiem Instytutu Badań nad Pryszczycą w Gorzowie Wielkopolskim, a w 1953 r. zorganizowała w Zduńskiej Woli Sekcję Leczenia Pryszczycy Instytutu Medycyny Weterynaryjnej.

 


Pracownicy Zakładu Pryszczycy w Zduńskiej Woli,
koniec lat pięćdziesiątych

Pracownicy przed Zakładem Badania
Pryszczycy, Zd-Wola, 1976.

 

Był oddanym pracownikiem socjalnym, aktywnie zaangażowanym w promocję sportu, przewodniczącym Łódzkiej Sekcji Stowarzyszenia Lekarzy i Techników Weterynarii, radnym w Zduńskiej Woli. Kobusiewicz był pierwszym polskim lekarzem weterynarii, który uodpornił na tenatus (tężec) wszystkie konie w Wojsku Polskim. Był najlepszym w Polsce Specjalistą ds. pryszczycy, który dostarczył naukowych podstaw do zapobiegania i leczenia tej choroby.

 


Doc. dr Tadeusz Kobusiewicz
podczas pracy, 1955 r.

Prof. dr Tadeusz Kobusiewicz w swoim gabinecie
lata siedemdziesiąte XX w.

 

Prof. T. Kobusiewicz jest autorem lub współautorem ok. 100 prac naukowych, częściowo opublikowanych również w językach obcych (głównie w języku francuskim). Jego artykuły ukazywały się drukiem w takich czasopismach, jak: „Medycyna Weterynaryjna”, „Wiadomości Weterynaryjne”, „Wojskowy Przegląd Weterynaryjny”, francuski biuletyn „Office International des Epizootie” oraz w wielu innych wydawnictwach. Zasadniczą cechą dorobku naukowego T. Kobusiewicza jest powiązanie doświadczeń laboratoryjnych z przeprowadzonymi na szeroką skalę badaniami w terenie oraz wprowadzanie osiągnięć naukowych do praktyki.

W uznaniu zasług został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy. 16 czerwca 1979 r. po południu na jednej z ulic w Zduńskiej Woli dostał nagle ataku serca, po przewiezieniu do Szpitala Miejskiego zmarł nad ranem 17 czerwca. Miał 74 lata. Został pochowany na starym cmentarzu pw. św. Józefa przy ul. Ogrodowej w Łodzi. Dziś miasto, któremu pozostawił cenną placówkę naukową, ma jedną z ulic nazwaną jego imieniem (uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Zduńskiej Woli z 26 marca 1982 r.). 10 października 2001 r. w zorganizowanym przez Rozgłośnię Regionalną „Nasze Radio” i Tygodnik „Siedem Dni” plebiscycie został mu przyznany tytuł zduńskowolanina XXw. Był jednym z inicjatorów powstania Społecznego Komitetu Budowy Kąpieliska Miejskiego. Ulica przy której powstały baseny od 1982 roku nosi jego imię.

 


Grób prof. dr. Tadeusza Kobusiewicza na starym cmentarzu pw. św. Józefa przy ul. Ogrodowej w Łodzi

 

Ordery i Odznaczenia

Za działalność naukową i społeczną uhonorowany został:

  • Krzyżem Croix du Combattant (sierpień 1945 r.),
  • Medalem Engagés Volontaires (sierpień 1945 r.),
  • Medalem 10-lecia PRL (17 stycznia 1955 r.),
  • Złotym Krzyżem Zasługi (22 lipca 1959 r.),
  • Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (7 września 1963 r.),
  • Złotą Odznaką Międzyzakładowego Robotniczego Klubu Sportowego „Pogoń” (9 stycznia 1965 r.),
  • Złotą Odznaką Zrzeszenia Lekarzy Weterynarii (21 stycznia 1965 r.),
  • Honorową Odznaką Woj. Łódzkiego (14 lipca 1965 r.),
  • Odznaką za Wzorową Pracę w Służbie Weterynarii (22 lipca 1966 r.),
  • Odznaką 1000-lecia Sportu Polskiego (16 października 1967 r.),
  • dyplomem członka honorowego Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynarii (12 kwietnia 1970 r.),
  • Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1 czerwca 1970 r.),
  • Odznaką I Dywizji Grenadierów we Francji (21 czerwca 1970 r.),
  • Złotą Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej (21 marca 1972 r.),
  • listem pochwalnym tow. Edwarda Gierka - 1 Sekretarza KC PZPR (31 grudnia 1973 r.),
  • wpisem do Księgi Zasłużonych dla Woj. Łódzkiego (22 lipca 1974 r.),
  • dyplomem honorowym w uznaniu zasług dla rozwoju m. Zduńskiej Woli (23 października 1975 r.),
  • Honorową Brązową Odznaką Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej (21 czerwca 1976 r.),
  • wpisem do Księgi Zasłużonych dla woj. sieradzkiego (22 lipca 1976 r.),
  • Orderem Sztandaru Pracy I Klasy (28 lipca 1976 r.),
  • dyplomem honorowym i wpisem do Księgi Zasłużonych dla m. Zduńskiej Woli (17 stycznia 1977 r.),
  • odznaką Zasłużony Działacz Kultury (25 kwietnia 1977 r.),
  • medalem pamiątkowym jubileuszu 50-lecia Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów (10 października 1977 r.) oraz
  • dyplomem kampanii francuskiej I Pułku Artylerii Ciężkiej Pomorskiej I Dywizji Grenadierów.