Lehmann Jerzy

Lehmann Jerzy (ur. 17.11.1900 w Pabianicach, zm. 1945) pastor kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, proboszcz parafii Zduńska Wola (1926‑45), administrator zboru Sieradz, wikariusz parafii Zduńska Wola (1925‑6), doktorant Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego (do 1937), student teologii w Lipsku i Warszawie, autor prac historycznych i sztuk teatralnych, żonaty, bezdzietny. Wyświęcony 18.01.1925.

 

 

Zastąpił na stanowisku administratora parafii w Zduńskiej Woli ks. Manitiusa w 1924 r. Swoją funkcję sprawował do stycznia 1945 r. kiedy to został zmuszony do opuszczenia miasta wraz z wycofującymi się wojskami niemieckimi i od tej pory wszelki słuch o nim zaginął. Autor monografii z okazji 100-lecia kościoła w Zduńskiej Woli.

 

 

Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej jego parafia Zduńska Wola znalazła się w obrębie niem. Reichsgau Wartheland (tzw. Kraj Warty), okupowanej przez Niemców Wielkopolski, przyłączonej bezpośrednio do państwa niemieckiego. Prawdopodobnie kilkukrotnie przekraczał granicę z zarządzanym przez Niemców Generalnym Gubernatorstwem (prawd. raz był nawet przez Niemców zatrzymany). Wstawiał się też za aresztowanymi przez Niemców Polakami. W czasie kończącej II wojnę światową rosyjskiej ofensywy zimowej opuścił (prawd. zmuszony) w 01.1945 Zduńską Wolę z niemieckimi wojskami. Później w tym samym roku wybrał się w drogę powrotną. Zamordowany prawd. wraz z żoną podczas napadu rabunkowego w okolicach Zduńskiej Woli. Porzucony i pogrzebany w okolicznym lesie.

 


Lehmann Jerzy, Konfesja sandomierska na tle innych wyznań, Warszawa 1937.